Dagboek van Ariadne – Deel 4 – Sport, suiker & griep!

Anne

Ieder week krijg je een kijkje in het leven van Anne (42). Anne is de Eigenaresse van de Ariadne Academy en de gelukkige bezitterster van het geluk van het leven. Maar was en is dat altijd zo?

Sporten

We hebben als gezin, op onze jongste dochter na, een abonnement sinds kort bij de sportschool. Man en oudste dochter gaven regelmatig aan te willen sporten. Dochter het liefste met mij. Oké, deze zomer het abonnement in orde gemaakt.

Alleen sinds de verbouwing, eind augustus, ligt het sporten een beetje op z’n gat. Niet erg; we zijn druk en lief voor onszelf. Ja, ik hoorde hier ook het excuus.

Over 2 weken is alles afgerond, volgens de planning. Dan kunnen we weer sporten. Ik probeerde het in te plannen voor deze avond. Maar de plannen werden vanmorgen doorgestreept met de mededeling: “Vanavond worden de wanden gezet. Er wordt een start gemaakt met de loodgieterswerkzaamheden. Ze komen starten met het dak van het kantoor.” De eerste komt om 18.00 uur.

Nog 2 weken dus…

Suiker

Ik ben gek op suiker. Nou ja snoepjes en koekjes. Zo ook, mijn man. En onze jongste dochter. Tot aan het vinden van de snoep en koekpapiertjes op de gekste plekken! Je komt nog eens wat tegen als je echt flink gaat opruimen in huis. Niet alleen oud speelgoed dus. Ook oude snoeppapiertjes.

Niet leuk! want we proberen het al een behoorlijke tijd te minderen bij onze jongste. Er is enkele weken terug besloten om snoep te verbannen.

Alles ging weg. 1 pak koekjes voor de visite. Nu na enkele weken afkicken kan er zelfs een zakje chips in de hoge kast staan; uit het zicht. Er is geen snoep.

Fruit, nootjes en soms een liga is er om te snoepen. Komkommer en snoeptomaatjes ook. En ijs!

Zelfgemaakt fruitijs met yoghurt. Just that simpel. Alles in de blender in de ijsvormpjes en een blij ei als kind wat gek is op het mango/ananas/yoghurt ijs. Maar niet iedere dag en maximaal 1.

Nu mezelf nog leren om ook echt van de koekjes af te blijven, die is namelijk voor de visite…

(Mannen) Griep

In de afgelopen 3 weken is ons hele gezin aan de beurt geweest met ‘de griep’. Eerst had ik zelf een dagje minder lekker, moe, hoofdpijn. Maar toch nog door kunnen gaan met alles. Onze jongste dochter had ook een aantal dagen dat ze moe was, hoofdpijn, niet fit en spierpijn. Maar ze had in de week ook BMX training gehad, redding zwemles en een eerste les freerunnen. Die spierpijn en moe snapte ik wel. Toch 2 extra daagjes thuis om even bij te trekken. En in het weekend begon mijn man. Hij was echt ziek. Op vrijdag voelde hij zich niet fit en had het werk voor de zaterdag afgezegd. Op zaterdag lag hij de hele dag ziek in bed. Na 2 dagen lekker warm in bed, was het maandag gewoon weer tijd om aan de slag te gaan. Hij was nog wel een beetje snotterend.

En op de vrijdag erna begon ik, spierpijn bij een klein stukje fietsen. Alsof ik de marathon had gelopen. Verder niks. En op zaterdag voelde ik me alsof ik doodging. De Mannen Griep! (*knipoog) Maar Hell, wat een ellende. mijn ogen open doen, deed al pijn.

Gelukkig een weekje later is alles weer bijgetrokken en ook het gevoel van bijna doodgaan weer weg. En onze oudste dochter? Die baalt als een stekker…..

Ze wilde ook zo graag een paar dagen vrij van school. Het besef van dat ijzersterke lichaam, wat nooit ziek wordt komt nog wel.

Konijn uitlaten

We hebben naast onze kipjes en katten ook een konijn sinds een aantal weken. Een super mooi en lief beestje, wat nog erg moest wennen. Van altijd binnen zitten is ze nu naar altijd buiten zitten gegaan. Ze werd vaak opgepakt, maar de klik was er niet met haar vorige baasje. Bij ons kwam ze, met een aangename buitentemperatuur in een buitenhok terecht naast onze kippen. Ze kon ze wel horen, maar niet zien. Iedere dag kwamen de kippen uit hun ren en gingen in de tuin aan de wandel. Dit keek ze aan. Nu is het kouder aan het worden. Er komen wat meer roofdieren die op zoek zijn naar makkelijke maaltjes. Onze kippen blijven nu dus in hun (grote) ren. En dat was een trigger. Ons konijn miste iets. Ze begon met graven. Iedere dag opnieuw. En ik maakte het gat iedere dag opnieuw dicht. Ze kreeg een plavuizen in haar ren. Op ieder volgegooid gat een steen. Ook aan de buitenkant van de ren.

Tot gisteren….. Ik hoorde de kippen een kabaal maken. En daar zat Wolkje (zo heet het konijn). Trots! Midden in de kippenren. Dus. Ik ga iedere dag maar een half uurtje buiten de dieren ‘uitlaten’. Er achter aan rennen, om terug in het hok te doen is geen optie. Ik heb de behoefte van het konijn begrepen. Vanmorgen was ze dus ook helemaal happy. Ik kwam de kooi open doen en ging zelf weer ergens anders in de tuin aan de slag. En Wolkje? Die huppelde vrolijk eruit en ging op onderzoek uit.

!

Het uitroepteken! In de ochtend breng ik de kranten rond. Voor mij is dat 2,5 uur wandelend mediteren. Ik ken de wijken die ik loop uit mijn hoofd. Zo kan ik die 2,5 uur wandelen gebruiken om gedachten te laten passeren. Ik denk en voel. Hele gesprekken heb ik in mijn hoofd. Dilemma’s komen voorbij. Acties die ik moet uitvoeren komen in me op (en noteer ik in Trello). En zo zorg ik ervoor dat de dag begint. Als mijn gezin wakker wordt, kan ik er voor hun zijn. Ik word niet afgeleid door gedachten en vraagstukken.

Maar ik was dus ziek. Echt ziek. Ik appte dat ik echt ziek was en het me gewoon simpelweg niet lukte om de krant te doen. Tot mijn verbazing kreeg ik terug dat ik het dan maar moest doen als ik beter ben!

Met een uitroepteken!

Ik ben een beetje allergisch voor een uitroepteken. Zeker in deze gebiedende context.

Hoe zou jij reageren op deze reactie? Ben heel erg benieuwd

Dit wil je niet missen

Anastasia van Vladimir Megre: mijn boekentip | Unforgettable

Lees meer