Ontdek Hoe Grenzen Aangeven Mijn Leven Transformeerde | Incredible
Grenzen aangeven na 40 jaar pleasen en wat dat doet met je persoonlijke ontwikkeling. Een eerlijk dagboekblog over weerstand, lichamelijk herstel en de kracht van de spiegel in anderen.
Grenzen aangeven — dat is waar deze week over gaat. Grenzen aangeven en persoonlijke ontwikkeling zijn de rode draden. Dagboek van de maker.
Persoonlijke reflecties, gedachten en inspiratie – rechtstreeks vanuit het hart van Ariadne Academy.
De stilte was nodig
De afgelopen weken heb ik bewust tijd voor mezelf genomen. Geen blogs, geen drukte van buitenaf, geen verwachtingen om aan te voldoen. Gewoon: ruimte. En die ruimte had ik nodig ook — misschien wel harder dan ik zelf aanvankelijk wilde toegeven.
Want er was iets aan het kantelen. Al langer. En het vroeg om aandacht.
40 jaar is een lange tijd
Ik ben 40 jaar lang mijn eigen grenzen niet nagekomen. Veertig jaar. Als ik dat zo opschrijf, valt het me elke keer weer op hoe lang dat is. En hoe logisch het tegelijkertijd ook is dat mijn lijf op een gegeven moment zei: tot hier en niet verder.
Die grens aangeven — echt aangeven, duidelijk en zonder excuses — dat deed iets met de mensen om me heen. Want ineens was ik niet meer degene bij wie alle problemen neergelegd konden worden. Ineens had ik een stem. En dat riep weerstand op. Weerstand die ik verwachtte, maar die soms toch even hard binnenkwam als een golf die je niet op tijd ziet aankomen.
Het begon als peuter
In de afgelopen drie jaar — en het afgelopen jaar in het bijzonder — heb ik mogen ontdekken waar dit patroon vandaan komt. Het begon al vroeg. Heel vroeg.
Als peuter voelde ik al dat mijn moeder verdrietig was. Haar moeder was overleden, ze was wees geworden — en naast de zorg voor mij, haar peuter, had ze ook nog de zorg voor haar puberende broertje op zich genomen. Wat een last voor zo’n jonge vrouw.
En ik — als kleine Ariadne — besloot ergens in mijn lijfje: ik ga mijn moeder niet nog meer verdriet bezorgen. Ik ga zo lief mogelijk zijn. Zo onzichtbaar mogelijk. Want liefde ontvangen, dat hing voor mij samen met geen last zijn. Met zorgen dat men mij vooral lief vond. Met het wegslikken van mijn eigen gevoel, zodat een ander niet met mijn pijn hoefde te zitten.
Dat was mijn overlevingsstrategie als peuter. En die strategie heb ik — onbewust — 40 jaar lang meegedragen. Wil je meer begrijpen over hoe pleasen ontstaat? Psychology Today schrijft er inzichtelijk over.
Pleasen is niet hetzelfde als liefhebben
Dat inzicht over grenzen aangeven — dat ik een pleaser was geworden — was tegelijkertijd pijnlijk en bevrijdend. Pijnlijk, omdat ik zag hoeveel jaar ik mezelf had weggecijferd. Bevrijdend, omdat ik besefte dat dit niet is wie ik ben — maar wat ik deed om te overleven.
En zodra je ziet wat je doet, kun je ook kiezen om het anders te doen.
Grenzen aangeven en persoonlijke ontwikkeling: de weerstand die dat oproept
Grenzen aangeven is één ding. De reactie erop opvangen is iets heel anders. Want grenzen aangeven raakt aan persoonlijke ontwikkeling op de diepste laag.
Toen ik steeds vaker ‘nee’ zei — echt nee, niet het zachte nee-dat-eigenlijk-ja-is — merkte ik hoe sommige mensen in mijn omgeving daar moeite mee hadden. Want ineens was ik niet meer de vrouw bij wie je terecht kon met alles. Ineens had ik grenzen. En grenzen voelen voor sommige mensen als afwijzing.
Dat was soms zwaar. Maar grenzen aangeven vroeg ook om blijven staan in wie ik ben. En dat deed ik.
Wat de Germaanse geneeskunde me leert over mijn eczeem
De Germaanse geneeskunde — ook wel Germanische Heilkunde of Nieuwe Germaanse Geneeskunde genoemd — ziet elk lichamelijk symptoom als een zinvolle biologische reactie op een emotionele gebeurtenis. Niet het lichaam als vijand, maar als bondgenoot. Elk signaal vertelt iets. En als je leert luisteren, wordt je lijf een van je meest betrouwbare gidsen.
Ik heb al een tijdje eczeem op mijn vingers. Vooral op mijn rechterhand — duim en wijsvinger — maar ook op de wijsvinger van mijn linkerhand en de middelvinger. In de Germaanse geneeskunde hangen huidklachten zoals eczeem samen met scheiding: het gevoel van contact willen maar niet durven maken, of juist het gevoel van ongewenst contact. De vingers in het bijzonder staan voor grijpen, vasthouden en loslaten — letterlijk en figuurlijk.
De duim staat voor wilskracht en richting geven. De wijsvinger voor aanwijzen, oordelen, grenzen aangeven. Dat laatste is niet toevallig — juist op de plekken waar ik letterlijk mijn grenzen aanwijs, zit het eczeem het ergst.
En dan gisteren. Iemand wees mijn dochter terecht op een manier die mij raakte. Ik reageerde venijnig — iets wat ik normaal gesproken nooit doe, maar deze keer deed ik het wél. En weet je wat er daarna gebeurde? Het eczeem nam af. Merkbaar. Alsof mijn huid zei: eindelijk.
Achteraf zag ik het pas: het gedrag van die persoon was een spiegel. Een duidelijke spiegel van iets wat ik zelf ook doe — of deed. En door voor het eerst wél te reageren, door mijn grens aan te geven in plaats van te slikken, genas er iets. Niet alleen in de relatie, maar ook in mijn lijf.
Dat is de kracht van de Germaanse geneeskunde voor mij. Niet als vervanging van reguliere zorg, maar als extra laag van bewustwording. Wat zegt mijn lichaam? Welk conflict speelt er? En wat mag ik eindelijk uitspreken — of loslaten?
Mijn lijf als kompas
Naast dit innerlijke werk ben ik ook lichamelijk aan het herstellen. Ik laat me regelmatig behandelen — sportmassage en voetreflexmassage — en ik volg het spoor van de Germaanse geneeskunde, die het lichaam als spiegel van de ziel ziet.
Wat er in mijn lijf vastzit, is niet toevallig. Elk signaal vertelt een verhaal. En door te luisteren naar mijn lichaam — ook als dat pijnlijk is — kom ik dichter bij mezelf.
God, wat een pijn in het begin. De vrouw die me behandelt kent geen genade — en tegelijkertijd is ze prachtig liefdevol. Ze gaat door waar nodig, en respecteert ook mijn grenzen rondom herstel en rust. Die combinatie — doorgaan én respecteren — voelt precies goed.
De reis ís het werk
Er was een tijd dat ik dacht: om dit werk te mogen doen, om anderen te mogen begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling, moet je zelf al ver genoeg zijn. Moet je de weg al kennen. Moet je al ‘klaar’ zijn.
Grenzen aangeven is onderdeel van die reis. Tegenwoordig weet ik beter. Juist de reis, het proces zelf, is wat je dieper maakt. Elke laag die je zelf doorleeft, geeft je een dieper begrip voor de laag die je in een ander herkent. Ontwikkeling stopt niet — het heeft hooguit af en toe even een adempauze. Een herstelmoment. En dat is niet zwak. Dat is wijs.
De spiegel
En dan is er nog iets wat ik steeds meer durf te omarmen: de blik in de spiegel die een ander me geeft.
Tegenwoordig durf ik in ieder mens te kijken alsof ik mezelf zie. Want wat wil deze ziel mij vertellen over mezelf? Vooral als er irritatie is in een verbinding — als iets schuurt of stoot — dan is dat de plek waar ik naar mag kijken. Niet naar de ander, maar naar wat die ander in mij raakt.
Dat is soms ongemakkelijk. Maar het is ook een van de mooiste instrumenten die ik ken voor groei.
Vooruitkijkend
Ik ben terug. Niet zoals ik wegging, maar anders. Rustiger. Meer in mijn lijf. Meer in mijn stem.
De weken die achter me liggen waren geen stilstand — ze waren voorbereiding. En als dit de basis is waarop ik verder bouw, dan kijk ik met open nieuwsgierigheid naar wat er nog mag ontstaan.
Herken jij dit? Het patroon van pleasen, van moeite hebben met grenzen aangeven, van onzichtbaar zijn om lief gevonden te worden? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring. Laat het me weten in de reacties hieronder — ik lees ze altijd.
En als je zelf op een punt staat waar je merkt dat er iets wil verschuiven — in je lijf, in je hoofd, in je patronen — dan nodig ik je van harte uit om eens te kijken wat Ariadne Academy voor jou kan betekenen. Soms is een eerste stap al genoeg om iets in beweging te zetten.
Ontdek meer van
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
