Leven met Hooggevoeligheid: Van Trauma naar Verbinding -

Gepubliceerd op 24 januari 2025, bijgewerkt op 11 april 2025

Kort verhaal: Lees regelmatig mee met de korte verhalen van Ariadne. Verhalen over spiritualiteit, ontwikkeling, emoties en ervaringen in het leven van ‘fictieve’ mensen. gebaseerd op de ware gebeurtenissen. Wil jij jouw verhaal ook (fictief ) geschreven zien als kort verhaal stuur dan een mail naar info@ariadneacademy.eu met jouw verhaal en lees het hier ( na je goedkeuring) terug.

De kracht van hooggevoeligheid ontdekken na een breuk

Toen Anna voor het eerst haar nieuwe kamer in het studentenhuis betrad, voelde ze zich leeg. Het was een eenvoudige ruimte, met muren die ooit wit waren geweest, een bed dat te hard leek, en een kleine bureautafel onder een raam dat uitkeek op een drukke straat. Ze had nooit gedacht dat ze hier zou eindigen: alleen, halverwege de twintig, na een relatie die bijna haar hele volwassen leven had bepaald. Acht jaar lang was ze niet alleen geweest. En nu was ze niet alleen single, maar ook verloren.

Het begin van de pijn

De breuk was niet zomaar een breuk geweest. Het was een klap, een trauma dat haar diep in haar ziel raakte. Ze had zich jarenlang aangepast, zichzelf weggecijferd, omdat ze dacht dat dat liefde betekende. Nu voelde ze niet alleen het gemis van haar ex, maar ook het gemis van zichzelf. Elke dag was een worsteling. Ze stond op, ging naar haar werk bij het klantcontactcentrum, waar ze beleefd moest blijven tegen klagende klanten, en kwam daarna uitgeput thuis.

Maar de pijn hield niet op bij haar eigen verdriet. Langzaam begon Anna iets vreemds te merken. De emoties van anderen voelden steeds intenser aan, alsof ze door haar eigen huid heen drongen. Een collega die zei dat ze hoofdpijn had, liet Anna’s eigen hoofd bonzen. Een man aan de telefoon die vertelde dat hij ongeneeslijk ziek was, liet haar keel dichtknijpen. En het bleef niet bij werk. Als ze op straat liep, voelde ze soms een overweldigende golf van verdriet, alleen om zich om te draaien en een vrouw te zien die stilletjes tranen wegveegde.

De angst groeit

Anna begon het steeds benauwder te krijgen. Ze raakte uitgeput van alle energieën om haar heen en werd bang voor de straat. Haar hooggevoeligheid leek uit de hand te lopen, en het idee om naar buiten te gaan, werd ondraaglijk. Ze probeerde zichzelf te beschermen: een zonnebril om oogcontact te vermijden, oortjes met muziek om de geluiden en emoties van anderen te blokkeren. Toch voelde ze zich nog steeds kwetsbaar, alsof de wereld haar constant probeerde te overspoelen.

De meest angstaanjagende momenten waren die waarin ze het gevoel had dat ze de toekomst van iemand kon aanvoelen. Ze voelde het als een zware, onverklaarbare aanwezigheid wanneer iemand ziek was of zelfs op het punt stond te sterven. Ze vertelde niemand over deze ervaringen, bang dat mensen haar zouden uitlachen of raar zouden vinden.

Het begin van haar reis

Op een dag, toen ze zich bijzonder wanhopig voelde, stuitte Anna op een boek over hooggevoeligheid in een kleine tweedehands boekwinkel. Het boek sprak over het beschermen van je eigen energie, over het verschil leren voelen tussen wat van jou is en wat van iemand anders is. Voor het eerst voelde ze zich niet alleen. Er waren andere mensen zoals zij. Mensen die hadden geleerd hoe ze met hun sensitiviteit om konden gaan.

Anna begon te oefenen. Ze stelde zich een beschermende jas voor, een dikke, zachte jas die haar omhulde en alle energieën buitenhield die niet van haar waren. Later las ze over het visualiseren van een bubbel: een transparante, ondoordringbare bol waarin alleen haar eigen emoties en gedachten konden bestaan. Het was vreemd en nieuw, maar langzaam merkte ze verschil.

Terug naar zichzelf

Met tijd en oefening leerde Anna de wereld opnieuw te betreden. Ze kon de emoties van anderen nog steeds voelen, maar ze leerde ze te onderscheiden van haar eigen gevoelens. Ze begon kleine wandelingen te maken zonder zonnebril, zonder oortjes. En hoewel het soms nog overweldigend was, voelde ze zich sterker.

Op haar werk voelde ze niet langer de hoofdpijn van een collega of de pijn van een klant. Ze was nog steeds empathisch, maar nu vanuit een gezonde afstand. Ze begon ook naar haar eigen verdriet te kijken. De breuk had haar gebroken, maar het had haar ook opnieuw opgebouwd. Haar hooggevoeligheid, die eerst als een vloek voelde, werd langzaam een gave.

De kracht van verbinding

Anna’s leven was niet perfect. Ze wist dat haar sensitiviteit altijd een deel van haar zou zijn, en dat het soms zwaar kon zijn.

Maar ze leerde dat deze gevoeligheid haar ook hielp om diepere verbindingen aan te gaan, om anderen beter te begrijpen en, uiteindelijk, om zichzelf te vinden.

Haar zonnebril en oortjes gebruikte ze nu alleen nog als modeaccessoires, niet als bescherming. Haar bubbel en jas waren voldoende. En voor het eerst in jaren voelde ze niet alleen de pijn van anderen, maar ook haar eigen kracht.